Φίλε μου

Θα σου πω κάτι που σκέφτομαι, φίλε μου…

Φίλε μου απ’ τα παλιά…

θυμάσαι που ήμασταν μαζί;

πριν χρόνια;

Και πάλι εδώ βρισκόμαστε τώρα…

          και γύρω τόσοι φίλοι,

που πιο πριν δεν τους ξέραμε…

Που άλλοι ήταν στις θέσεις τους,

          και τώρα χάθηκαν…

…

Άλλους τους πήρε ο άνεμος,

κι άλλους η θάλασσα…

κάποιους άλλους τους πήρε η φωτιά…

Και μείναμε λοιπόν οι δυο μας…

…

Μοιάζει η ζωή παράσταση, και το πιο ωραίο

είναι

πως κανείς

δεν μας μοίρασε το πρόγραμμα

για αυτά που ακολουθούν…

Ποιος ξέρει ποιο έργο θα δούμε αργότερα,

και ποιος θα ‘ρθει να κάτσει μαζί μας…

…

Πάντως εγώ, φίλε μου,

εδώ θα ‘μαι…

πάντα Θεατής!

Πάντα θα ‘χω κάποιες άδειες θέσεις δίπλα μου

να καθίσεις…

Όποτε θελήσεις, φίλε μου…

© copyright, ανδρέας λισσόβας

Βράδυ Σαββάτου - Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Δες τον, Είναι άνθρωπος… (για σένα Κάκια Παυλίδου)

~Σε είχα Άνθρωπε τόσο ερωτευτεί~

 Σε είχα Άνθρωπε τόσο ερωτευτεί

 όταν μόνος σου κυνηγούσες Ιδέες,

 όταν ψάρευες μ' ευθύνη σου χρυσόψαρα στη γυάλα του Κόσμου,

 όταν άπλωνες με συνείδηση το χέρι σου ν' απεγκλωβίσεις το Όνειρο του Παιδιού απ' τις παγίδες της Άρνησης,

 όταν προάσπιζες προτάσσοντας το δικό σου στήθος το Αύριο,

 όταν αναλάμβανες να κυβερνήσεις την Πατρίδα σου στον απόλυτο βαθμό που σου αναλογεί αυτή η διακυβέρνηση,

 όταν στεκόσουν υψιπετής ακόμη και μπροστά στο Λάθος με μία Συγνώμη ουσίας, που απέκλειε την επανάληψη

 και

πάνω που ήμουν έτοιμη να κάνω τα πάντα

 για Σένα μες στην Τρέλα του Έρωτα

 αναμίχθηκες με το πλήθος,

 διαμοίρασες κι έχασες τον έλεγχο της Ευθύνης της Πρωτοβουλίας σου,

 κρύφτηκε η Φωνή σου στο ποδοβολητό του κοπαδιού,

 φόρεσες αΠροσωπία κι έπαψες να Υπάρχεις...

 Πάνω που ήμουν έτοιμη να κάνω

 τα Πάντα για Σένα μες στην Τρέλα του Έρωτα,

 Εσύ Άνθρωπε

 με πρόδωσες...

 (Reflections of feelings ...)

Κάκια Παυλίδου

"Άνθρωπε"...

Δες πως τον φωνάζεις...

δες σε ποιο Όνομα γυρνά να σε κοιτάξει!

...

δες ακόμη πως στη Σάρκα του ζει...

και μέσα του δεν υπάρχει χώρος

για πολλά-πολλά...

δες πως γερνάει και Πέφτει...

...

δες πως έκανε τον καμπόσο...(όπως κατάλαβες!), όταν δεν είχε που να πάει...!

...

δες, Ήταν Κυνηγός, Ψαράς, Συνάνθρωπος, Σωτήρας, Μεσσίας... μα Ήταν και...

Θνητός...

και 'κει διάλεξε να μείνει...

εκεί διάλεξε να πάει...

...

Μα, δες πως μέσα στα τόσα σχέδια Σωτηρίας που είχε ...σκαρφιστεί... ξέχασε ένα σημαντικό,

αυτό που πρώτα έπρεπε να κάνει,

να σώσει πρώτα έναν Άνθρωπο,

έναν μονάχα, όχι παραπάνω...

τον Εαυτό του...

...

δες πως τον ερωτεύτηκες γλυκιά μου,

και μην λυπάσαι...

διότι Εσύ... δεν ερωτεύτηκες...

αυτόν...

αλλά Αυτόν που έλεγε πως είναι...

...

δες, πως Εσύ κοιτάς το πλήθος,

έχεις τον έλεγχο της Ευθύνης της Πρωτοβουλίας σου,

και Φωνάζεις,

και όλοι βλέπουμε το Πρόσωπο σου...

Διότι Εσύ Υπάρχεις!

...

Γιατί υπάρχουν Άνθρωποι,

μα υπάρχουν κι Άγγελοι...!

κι άλλοι κρατούν τα όπλα τους και μένουν…,

και άλλοι τα πετούν και φεύγουν.

© copyright, ανδρέας λισσόβας

Βαριά ποτά βαριά τσιγάρα - Δημήτρης Ζερβουδάκης

Το λιτό τραπέζι

Στην απόλυτη σιωπή του τραπεζιού,

το φως δεν χρειάζεται να φωνάξει…

Ανάδυση της ψυχής της…,

μέσα απ’ τη λίμνη της καταχνιάς…

Καθρέφτης των συναισθημάτων,

των απεριόριστων αυτών συναισθημάτων,

των λόγων,

των αιώνιων λόγων…

Που τελικά ήταν καπνός κι αέρας,

αέρας ζεστός και κρύος,

με κάτι παλάμες να…

που έριχναν τις σφαλιάρες,

τη μία πίσω απ’ την άλλη…

Σ’ ευχαριστώ…

Ναι, σ’ ευχαριστώ…

Δεν θα μπορούσες να βρεις καλύτερο τρόπο,

για να μου δώσεις μια,

και να με σπρώξεις πιο βαθιά,

εκεί που πάντα ήθελα να πάω…

Να ψαχουλεύω με τις ώρες,

όσο ετοιμάζεται κρυφά…,

ένα λιτό τραπέζι…

Και θέση παίρνει κανείς εκεί,

                   μόνο αν Πεινά…

© copyright, ανδρέας λισσόβας

Η δίκοπη ζωή - Υπόγεια Ρεύματα