Blog Award & Unpaixtable...

Λοιπόν, παρέλαβα δύο ακόμη βραβεία από την Onirokosmo και το Δελφινάκι! Αυτά τα δύο έχουν και ερωτήσεις όμως και κάποιους κανόνες. Πάμε λοιπόν να τις δούμε. Όσο για την ανάρτηση με την ψυχανάλυση από το προηγούμενο ποστ, θα είναι μετά από αυτήν την ανάρτηση! (Τι να κάνουμε; Έχει και τα απρόοπτα της η ζωή!). Όσο για την εικόνα στην αρχή είναι από τον Ονειρόκοσμο, ένα όμορφο δωράκι, που προσωπικά το βρήκα πολύ ευγενική και όμορφη κίνηση!

1. Αναφέρεις ποιος σου χάρισε το βραβείο.

2. Απαντάς στις κάτωθι ερωτήσεις...

3. Δίνεις με τη σειρά σου το βραβείο σε 7 bloggers.

Το συγκεκριμένο μου το χάρισε η Onirokosmos!

1. Τι σε ενέπνευσε και τι σημαίνουν για σένα το όνομα του blog σου και το όνομα με το οποίο υπογράφεις τα κείμενά σου?

Όταν και έψαξα για κάτι στο διαδίκτυο πριν 2 χρόνια περίπου βρήκα ένα BLOG ποίησης. Επειδή έγραφα κι εγώ ήδη κάποια χρόνια, σκέφτηκα πως θα ήταν μια δημιουργική ασχολία. Το όνομα του BLOG είναι ένα ποίημα το οποίο είχα γράψει το 2008. Και το όνομα που υπογράφω στο τέλος, είναι απλώς το όνομα μου…

2. Αν δεν ήσουν άνθρωπος τι θα ήθελες να ήσουν και γιατί:

Λιοντάρι. Παρ’ ότι μου λένε ότι μοιάζω κιόλας λίγο στο πρόσωπο (δεν ξέρω πως γίνεται αυτό…), θαυμάζω από μικρός τα λιοντάρια, ως βασιλιά των ζώων, για την δύναμη και την υπερηφάνεια που τα διακατέχει.

3. Αν σε σταματούσαν στο δρόμο από το BLOG TV και σε ρωτούσαν "ποιο είναι το χαρακτηριστικό σου γνώρισμα, σύμφωνα με τα λεγόμενα των άλλων", τι θα απαντούσες? Ποιο είναι?

Αν με σταματούσαν, και αν με πετύχαιναν και σε μέρα που θα ήθελα να μιλήσω, θα τους έλεγα, μπροστά σας είμαι, εσείς κρίνετε…

4. Ποιο στοιχείο βρίσκεις γοητευτικό και σε κάνει να συνεχίζεις να γράφεις.

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω πλέον κάποιο στοιχείο. Άλλωστε η γραφή έχει γίνει ένα αναπόσπαστο κομμάτι μου, που αδυνατώ να σκεφτώ πως θα πάψω κάποτε να γράφω. Μόνο ο θάνατος πιστεύω θα μπορέσει να με σταματήσει…

5. Ποια φωτογραφία θα βάζατε για την ζωή:

Δεν νομίζω πως η ζωή χωρά σε μόνο μια φωτογραφία…

6. Αγαπημένη λέξη:

Ένας πολύ καλός μου φίλος είναι πολύ καλός στις μιμήσεις. Πηγαίνοντας μαζί κιόλας στις κλινικές στο Πανεπιστημιακό του Ρίου, περνάμε από κόσκινο όποιον βλέπουμε για περνάει η ώρα, μιας και η Μαιευτική – Παιδιατρική δεν είναι για μας τους άντρες! Μια φορά λοιπόν, κι αφού πιο πριν είχαμε κουβέντα με μια ακόμη φίλη και μια άλλη κοπέλα, φεύγοντας, ο καλός μου φίλος και η φίλη μου, μαζί στο λεωφορείο σχολιάζαμε τα λεγόμενα της άλλης κοπέλας… Μιας και άλλα την είχαμε ακούσει οι δυο μας να λέει την προηγούμενη μέρα, κι άλλα έλεγε στους τρεις μας σήμερα (σ.σ. την τότε μέρα), και γελούσαμε. Έτσι πιάσαμε πάλι όλους τους γνωστούς και γελούσαμε με τα χαρακτηριστικά τους. Και του λέω, ρε συ, κάνε κι εμένα λίγο να δω πως είμαι να γελάσουμε! Και αυτό που χαρακτηριστικά λέω είναι το εξής: «Δίκιο έχεις, αλλά κοίταξε κι αυτό…». Θα προσπαθήσω να το αλλάξω πλέον και να λέω από την αρχή: «Δεν έχεις δίκιο, για αυτό κοίτα…» μπουαχαχαχα!

http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award

Το "Unpaixtable Blogger Award" δημιουργήθηκε από το all4blogs και οι κανόνες είναι οι εξής:

Στην αρχή της ανάρτησής σου πες μας από ποιον έλαβες το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς το ιστολόγιό του.

Επ! Μη βαριέσαι! Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις...

Οι έξι ερωτήσεις είναι όλες ίδιες, ενώ η έβδομη συντάσσεται από τον unpaixtable και απευθύνεται στους επόμενους.

Πρότεινε πέντε άτομα για να λάβουν το βραβείο και βάλε συνδέσμους προς τα ιστολόγιά τους.

Στο τέλος του post απηύθυνε την πιο... unpaixtable ερώτησή σου στους bloggers που προτείνεις!

Κάτω από την εικόνα με το σήμα του βραβείου βάλε link που οδηγεί στην ανάρτηση (http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award). Όταν το κάνεις, ενημέρωσε το all4blogs διότι θα σε προσθέσει στη λίστα με τους συμμετέχοντες. 

Το συγκεκριμένο το έλαβα από το Δελφινάκι:

1. Intro (όνομα, τοποθεσία, ζώδιο, blog platform):

Ανδρέας Λισσόβας (με «δ» κι όχι «τ» που γράφουν μερικοί), τώρα σπουδάζω και βρίσκομαι Πάτρα, είμαι ιχθύς, αλλά δεν ψαρώνω… και αν κατάλαβα σωστά είμαι στο blogspot.com

  

2. Ποιο είναι το moto του blog σου?

Ειλικρινά δεν ξέρω και δεν κατάλαβα τι εννοεί με το MOTO η συγκεκριμένη ερώτηση. Και πάλι δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο.

3. Αν το blogging ήταν παιδικό παιχνίδι, ποιο θα ήταν και γιατί?

Κρυφτό! Γιατί λίγο πολύ ο καθένας κάτι κρύβει, ή από την αντίθετη κάτι που κρύβει έξω, το φανερώνει εδώ μέσα!

4. Όταν γίνω διάσημη blogger, θα...

Διάσημη…; Διάσημη;! Ποτέ δεν θα γίνω διάσημη! Διάσημος, το συζητάμε!

5. Κάνε φίρμα την λιγότερο δημοφιλή ανάρτησή σου.

Κάτσε να το ψάξουμε πρώτα, γιατί δεν δίνω και τόση σημασία σε αυτά. Α! βρήκα κάτι που το είχα ξεχάσει κιόλας: http://xilinosippotis.blogspot.gr/2011/09/blog-post_08.html , παλιά το είχα γράψει αυτό. Έτσι κι έτσι πάντως είναι, όχι και τόσο καλό.

6. Ποια κατηγορία ιστολογίων θα ήθελες να αφανίσεις από την blog-όσφαιρα και γιατί?

Να αφανίσω; Μεγάλη κουβέντα αυτή… Και δεν είναι άλλωστε λίγο φασιστικό αυτό; Άλλωστε νομίζω, κανένας δεν σε αναγκάζει να μπαίνεις με το ζόρι σε κάποιο ιστολόγιο που δεν σου αρέσει!

7. (από το δελφινάκι) Σε ποια εποχή θα ήθελες να ζούσες και γιατί?

Μάλλον ζω σε αυτήν που πραγματικά θέλω… απλώς δεν το ξέρω κάποιες φορές!

Με τη σειρά μου δεν παραδίδω τις ερωτήσεις σε άλλα blogs, είτε από το ένα είτε από το άλλο βραβείο, γιατί όχι τίποτε άλλο, αλλά από μια γρήγορη ματιά είδα πως όλοι σχεδόν το παρέλαβαν κι οι υπόλοιποι έχουν το λιγότερο 2 ή 3 προσκλήσεις! Για αυτό δεν θα κουράσω κι εγώ με τα δικά μου!
Μονάχα όμως, εσύ, που έφτασες μέχρι εδώ, αναγκαστικά θα πάρεις αυτό το δώρο από μένα...! Ως ανταμοιβή προς τις προσκλήσεις που δεν θέτω...!

Και για το τέλος ένα παραδοσιακό της Κύπρου:

Αντρονίκη - Μάρθα Φριντζήλα

Βραβείο και μια δική μου πρόκληση!

Η καλή μου φίλη Rylie μου χάρισε αυτό το όμορφο βραβείο και την ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, που με επέλεξε! Μάλιστα ήταν και η καλύτερη πάσα για αυτό που σκεφτόμουν να κάνω…!

Είναι κάτι διαφορετικό, που δεν το έχω επιχειρήσει άλλη φορά, και ο σκοπός του είναι να προσπαθήσω, μέσα από την επιλογή σας (θα καταλάβετε και στο τέλος, όπου θα εξηγήσω τι εννοώ), να γνωρίσω λίγο καλύτερα τον χαρακτήρα σας και την τωρινή σας διάθεση.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, είμαι λάτρης της ψυχολογίας και της ψυχογραφίας από μικρός. Άλλωστε, αν όλα πάνε καλά, θα στραφώ και επαγγελματικά προς τα εκεί, αλλά θα δούμε με τον καιρό. Έπειτα διάφορα τεστ που βάζω στους γύρω μου, χωρίς να το καταλαβαίνουν, είναι για μένα δοκιμές. Και βάση αυτών των δοκιμών και των αποτελεσμάτων, ψυχογραφώ τον καθέναν αρκετά καλά, όπως επαληθεύομαι αργότερα…

Να τονίσω από την αρχή, πως αν δεν έχετε χρόνο, αφήστε το για μια άλλη στιγμή… Διότι θα χρειαστεί να διαβάσετε αρκετά ποιήματα και πεζά μου, να διαλέξετε αυτό που σας εκφράζει περισσότερο, και να το δηλώσετε στα σχόλια. Αν το ψιλοβαριέστε όλο αυτό, κατανοητό. Αν όμως έχετε την όρεξη να το κάνετε, πάρτε ένα ρόφημα δίπλα σας, αράξτε όσο πιο χαλαρά μπορείτε και συνεχίστε…

1. Σκοτεινός γάμος

2.  Το αστέρι (πεζό)

3. Ο λόγος του Τειρεσία

4. Ο ανθός της μανταρινιάς (πεζό)

5. Φως

6. Το ρολόι

7. Ο ποιητής IV

8. Ένας…

9. Αγέρα μου

10. Μέσα απ’ τις σκιές

11. Ήτανε κάποτε

12. Λόγια

13. Όνειρα μαραμένα

14. Τα δεσμά

15.  Θα συνεχίσω

Το καθένα εκφράζει και ένα διαφορετικό συναίσθημα ή σκέψη. Να ξεκαθαρίσω πως δεν ζητώ να πείτε ποιο σας αρέσει περισσότερο. Δεν ζητώ δηλαδή να μου σχολιάσετε την αξία του καθενός, αλλά ποιο είναι αυτό που σας εκφράζει τώρα περισσότερο ή και γενικώς. Στην επόμενη ανάρτηση που θα κάνω θα εξηγήσω λίγο πολύ τι σημαίνει το καθένα, και για ποιον λόγο εγώ το έγραψα και τι ήθελα να εκφράσω. Έπειτα κι εσείς θα μου πείτε αν έπεσα μέσα ή απλώς κάνω εικασίες…

Ζητώ συγνώμη αν σας κούρασα πάντως, κι ελπίζω τουλάχιστον να το διασκεδάσατε λιγάκι…

Λοιπόν η πρόκληση είναι ανεξάρτητη από το βραβείο, όπου το συγκεκριμένο βραβείο θα ήθελα να το παραδώσω στους νέους κυρίως φίλους που απέκτησα εδώ μέσα και σε κάποια άτομα που εκτιμώ όλο αυτόν τον καιρό που ασχολούμαι με το ιστολόγιο:

ΑΝΤ’ ΑΥΤΟΥ

Kate’s CakeBox

Joan Petra

Hengeo

Φανή

Agriomeli

Αοράτη

ΔΕΛΦΙΝΑΚΙ

Λιακάδα ☼

Onirokosmos

Ρόζα - Υπόγεια Ρεύματα

*Επίσης στο τέλος θα ήθελα να αφιερώσω αυτήν την ανάρτηση στην Amanda Τodd, η οποία στις 10 του μηνός συμπλήρωσε έναν χρόνο μακριά μας, όταν και αυτοκτόνησε λόγω του διαδικτυακού εκφοβισμού. Το είχα μάθει πέρυσι το ίδιο περίπου διάστημα που συνέβη και ήταν κάτι που με επηρέασε πάρα πολύ. Έγραψα κάτι εις μνήμην της, αλλά αυτό που λέω πάντοτε και το πιστεύω, δεν είναι να κάνουμε απλώς κάτι την ίδια ώρα κι έπειτα να το ξεχάσουμε, αλλά να το θυμόμαστε για πάντα, έτσι ώστε να αποφεύγουμε ανάλογα περιστατικά…

http://xilinosippotis.blogspot.gr/2012/10/blog-post.html

Μια κοπέλα στους αγγέλους

Στους χρόνους τους χαμένους
σε παλιό καιρό
έστησε ο διάολος χορό,
πήρε κι εμένα απ’ το χέρι…
Μου έδωσε, αγάπη μου, μαχαίρι.
«Τι ζητάω, τι ζητάς…»
«Ας πονάω, κι ας πονάς…»

Στις αυλές των παραδείσων
δεν ακούς μιλιά.
κι όταν σμίγουν τα πουλιά,
είναι το ταξίδι σου το τελευταίο.
Το αντίο δε σου λέω
όπου πας, κι όπου βαδίζεις.
την ασχήμια… μη μυρίζεις.

Φόρτωσαν οι πλάτες με φτερά
κι εσύ πετάς.
Άγγελε, τώρα ελεύθερη, πετάς…
Στάζει απ’ το αίμα σου πληγή
κι όπου πέσει θα πνιγεί,
των χειλιών σου η πίκρα.
Σ’ έψαξα, μα δεν σε βρήκα…

Άγγελος, ήρθε απόψε συντροφιά.
Άγγελος, σου χαμογέλασε πλατιά.
Μην τον δακρύζεις τώρα, φως μου,
που ‘σβησε η ανατολή του κόσμου.
Άγγελος, τραγούδι τελευταίο…
Άγγελε, αντίο, δε σου λέω.

© copyright, ανδρέας λισσόβας