Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου 2012

1 χρόνος, 7 πραγματάκια & βραβείο…


Το δελφινάκι μου έδωσε αυτό εδώ το βραβείο και την ευχαριστώ πάρα πολύ που με σκέφτηκε και μου το χάρισε!



Θα ήθελα κιόλας να το συνδυάσω με την επέτειο μου στο μπλοκ, την Παρασκευή που έκλεισα 1 χρόνο, αλλά δυστυχώς ενός τεχνικού προβλήματος (καταστράφηκε ο σκληρός μου δίσκος) δεν μπόρεσα να κάνω την ανάρτηση την ημέρα αυτή… (7 Σεπτέμβρη).
Έτσι σκέφτηκα να συνδυάσω τα 7 πράγματα που δεν γνωρίζετε για μένα με την αρχή του μπλοκ, Ξύλινος Ιππότης.

1. Το ποίημα Ξύλινος Ιππότης το έγραψα στις 26 Αυγούστου 2008 όταν ήμουν για διακοπές στο Πευκί Εύβοιας. Συμβολίζει τον σημερινό έρωτα, αλλά και την ελπίδα.

2. Ο Ξύλινος Ιππότης, πλέον, αποτελεί ένα ποίημα ορόσημο για την προσωπική μου «καριέρα», μιας και έτσι ξεκίνησα στα μπλοκς και έγινε γνωστό το «έργο» μου, ακόμη και στους δικούς μου.

3. Η δημιουργία του μπλοκ έγινε όταν και τυχαία ανακάλυψα ένα ποιητικό ιστολόγιο. Έτσι σκέφτηκα να κάνω κι εγώ κάτι, έτσι ώστε να περνώ δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο μου.

4. Η ημερομηνία ήταν τυχαία, κι όλως περιέργως συνέπεσε στις 7 του μηνός, ημέρα την οποία έγραψα και το πρώτο μου ποίημα (7 Νοέμβρη του 2007).

5. Είναι από τις καλύτερες αποφάσεις που έχω πάρει η δημιουργία αυτού του ιστολογίου, μιας και άνοιξε κατά πολύ ο «ορίζοντας» της ποίησης μου, γνώρισα πολλά άτομα που ήδη μου έχουν δώσει πολλά, και ήρθαν επίσης κάποιες εμπειρίες (που δεν τις περίμενα τόσο νωρίς στην ηλικία που είμαι) όπως η γνωριμία μου με σύγχρονους σπουδαίους ποιητές στην Αθήνα και η απαγγελία ενός ποιήματος μου, το Μάρτη που πέρασε.

6. Η χρονιά αυτή που πέρασε (σ.σ. από την δημιουργία του μπλοκ) ήταν άκρως δημιουργική για εμένα, γιατί πέραν αυτών των ποιημάτων που έχω αναρτήσει, έχω γράψει άλλα τόσα, κι έχω φτάσει ήδη σε έναν χρόνο 100 ποιήματα, μαζί βέβαια με καναδυό πεζογραφήματα και διηγήματα.

7. Αυτόν τον 1ο χρόνο της «ύπαρξης» του Ξύλινου Ιππότη, την αφιερώνω σε όλους τους αναγνώστες που πέρασαν από εδώ, είτε έμειναν είτε πέρασαν απλώς μια βόλτα, σε όλους αυτούς που αγάπησαν το έργο μου και με ενθάρρυναν να συνεχίζω, σε όλους όσους βρίσκονται δίπλα στον Ξύλινο Ιππότη!



Ακόμη θα ήθελα να προσθέσω επί της ευκαιρίας, πως ακόμη κι αν κάποια άτομα με πλήγωσαν ή προσπάθησαν να μου «επιτεθούν» (μιλώ γενικώς στην ζωή μου) ώστε να με υποβαθμίσουν ή να με ρίξουν, τους ευχαριστώ ειλικρινέστατα μέσα από την καρδιά μου, γιατί μου δίδαξαν τι πάει να πει φθόνος κάποιες φορές και ζήλεια, και έτσι να τα αποστραφώ, να τα απεχθάνομαι και να τα αποφεύγω! Γιατί για όσους δεν ξέρουν, ο μεγαλύτερος και χειρότερος εχθρός κάποιου είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Διότι μόνος φτάνεις εκεί που φτάνεις, είτε είναι προς την κορυφή, είτε προς τον πάτο…


Τώρα για τα άτομα που θέλουν να το παραλάβουν αυτό το βραβείο έχουν πρόσκληση από εμένα, γιατί μια τέτοια μέρα δεν μπορώ να ξεχωρίσω άτομα…!


Ο εφιάλτης της Περσεφόνης - Τάνια Τσανακλίδου & Μάρθα Φριντζήλα

Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούργιο πάν να δουν διυλιστήριο.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.

Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα
τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.

Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου 2012

Μαλαματένια λόγια - Μάνος Ελευθερίου


Ποιός έχει την δύναμη;

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Λάκης Χαλκιάς & Χαράλαμπος Γαργανουράκης & Τάνια Τσανακλίδου ( Τερτσέτο )

 Άλλες ερμηνείες:
Βασίλης Παπακωνσταντίνου & Δημήτρης Υφαντής & Λιζέττα Καλημέρη ( Τερτσέτο ),
Γιάννης Χαρούλης

Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι
τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχτές
τ’ αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι
σου μάθαινε το αύριο και το χτες
μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη
με του καιρού δεμένος τις κλωστές.

Τ’ αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία
που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
καλύτερα να σ’ έλεγαν Μαρία
και να 'σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
κι όχι να ζεις μ’ αυτή την κομπανία
και να μην ξέρεις τ’ άστρο του φονιά.

Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι
απ’ του καιρού την άγρια πληρωμή
στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι
τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή
και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει
και το μαράζι δίχως αφορμή.

Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι
τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά
κι απ’ το παλιό μαρτύριο να 'χει μείνει
ένα σκυλί τη νύχτα που διψά
γυναίκες στη γωνιά μ’ ασετιλίνη
παραμιλούν στην ακροθαλασσιά.

Και στ’ ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια
θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
πώς έγινε με τούτο τον αιώνα
και γύρισε καπάκι η ζωή
πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια
να μην ακούσεις έναν ποιητή.

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι
ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά
ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη
και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά
μαλαματένια λόγια στο χορτάρι
ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά.

Με ‘δέσαν στα στενά και στους κανόνες
και ξημερώνοντας μέρα κακή (Παρασκευή)
τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες
με πήραν και με ‘βάλαν σε κλουβί
και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες
παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί.

Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια
κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
περνούσα τα δικά σου δικαστήρια
αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις
να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια
και σαν κακούργο να με τιμωρείς.

"Για να θυμούνται οι παλιοί,
και να μαθαίνουν οι νέοι.
Η Ιστορία δεν ξεχνά,
εμείς ξεχνάμε..."


Μαλαματένια λόγια - Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Δημήτρης Υφαντής, Λιζέττα Καλημέρη

Κυριακή 26 Αυγούστου 2012

Επιστροφή και ευλογία στον Άγιο Ανδρέα



  Είναι όμορφα να ξυπνάς το πρωί, να πηγαίνεις στην εκκλησία του Άγιου Ανδρέα και να εκκλησιάζεσαι, μόλις έχεις έρθει. Να παίρνεις την ευλογία για την νέα φοιτητική χρονιά – και για όλα άλλωστε τα πράγματα. Χτες επέστρεψα Πάτρα, ξύπνησα σήμερα πρωί – πρωί και θέλησα να πάω στην κυριακάτικη λειτουργία.
  Και έχει ετούτο το ευλογημένο μέρος, τόση ιστορία απάνω του που ανατριχιάζεις όταν ξέρεις πως σε αυτό το μέρος μαρτύρησε ο Άγιος. Δίπλα στην θάλασσα, εδώ, ο πρωτόκλητος απόστολος παρέδωσε την ζωή του στα χέρια του Σωτήρα μας με μαρτυρικό τρόπο πάνω στον χιαστή σταυρό. Ευλογημένο μέρος, ευλογημένη πόλη η Πάτρα, όπως λέγει και ο μέγας Κόντογλου: «Πολὺ τιμημένη εἶναι ἡ Πάτρα μέσα στὸν κόσμο, γιατὶ ἀξιώθηκε νὰ ποτισθεῖ τὸ χῶμα της μὲ τὸ αἷμα ἐκείνου ποὺ τὸν κάλεσε ὁ Χριστὸς πρὶν ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἕντεκα, πρὶν ἀπὸ τὸν ἀδερφό του τὸν Πέτρο.»
  Τι να γράψω άλλωστε εγώ για την ζωή του Άγιου Ανδρέα; Ο Φώτης Κόντογλου στο «Ανδρέας ο Πρωτόκλητος. Η Ζωή ενός Οσιομάρτυρα» τα γράφει όπως μονάχα αυτός γνωρίζει κι αξίζει να το διαβάσει κανείς, δεν είναι άλλωστε πολύ κι ούτε θα του πάρει και πάρα πολύ ώρα, λίγα λεπτά, κι όμως μαθαίνει τόσα πολλά κάποιος μέσα απ’ την ζωή του Αγίου Ανδρέα!
  Γράφει στο τέλος ο Κόντογλου στον βίου του Αγίου. Ακόμη δεν είχε ολοκληρωθεί η καινούργια εκκλησία και η τότε εκκλησία ήταν η μικρή τώρα που μένει σαν ένα είδος μουσείου σήμερα: «Στὴν Πάτρα καὶ στὰ περίχωρα ὑπήρχανε πολλὲς ἐκκλησίες τοῦ ἁγίου Ἀνδρέου, πλὴν τώρα δὲν σώζεται καμμιά. Ἡ σημερινὴ ἐκκλησιά του εἶναι βασιλικὴ κατὰ τὸ σχέδιο ποὺ συνηθιζότανε στὰ Ἐφτάνησα, καὶ χτίσθηκε στὰ 1845. Τὸ ταβάνι εἶναι ζωγραφισμένο ἀπὸ τὸν Δημήτριο Βυζάντιο ποὺ ἔγραψε τὴ Βαβυλωνία καὶ ποὺ ἤτανε ἁγιογράφος. Μ᾿ ὅλο ποὺ ἡ ἐκκλησία αὐτὴ δὲν εἶναι κανωμένη καὶ ζωγραφισμένη κατὰ τὸ βυζαντινὸ τρόπο, εἶναι ὡστόσο κατανυχτική. Ἐνῶ ἡ μισοτελειωμένη ἐκκλησία ποὺ φαίνεται κοντὰ τῆς εἶναι ἕνα ἔκτρωμα ποὺ πρέπει νὰ τὸ γκρεμίσουνε οἱ Πατρινοί. Ξέρω πὼς παιδεύουνται χρόνια τώρα χωρὶς νὰ μποροῦνε νὰ κατασταλάξουνε σὲ μία ἀπόφαση γιὰ τὸ σχέδιο μιᾶς μεγάλης ἐκκλησιᾶς ποὺ θέλουνε νὰ χτίσουνε. Εἶδα τὸ σχέδιο ποὺ σκάρωσε ἕνας Φραντσέζος, ποὺ εἶναι ἴδια τούρτα. Μὰ ὑπάρχει πιὸ ἁπλὸ πρᾶγμα ἀπὸ τοῦτο: νὰ ἀναθέσουνε σ᾿ ἕναν καλὸν ἀρχιτέκτονα, ποὺ νὰ νογᾶ ἀπὸ βυζαντινά, νὰ κάνει μίαν ἐκκλησιά, ἀντιγράφοντας πιστὰ κάποια ἀπὸ τὶς πιὸ ἔμορφες βυζαντινὲς ἐκκλησιές, π.χ. τὸν ὅσιο Λουκᾶ τῆς Λειβαδιᾶς, τὸ Βροντόχι τοῦ Μυστρὰ ἢ μία ἐκκλησιὰ ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη ἢ ἀπὸ τ᾿ Ἅγιον Ὄρος. Ἡ Πάτρα εἶναι τὸ λιμάνι τῆς Ἑλλάδας ποὺ κοιτάζει κατὰ τὸ πέλαγο τῆς Εὐρώπης, κι ὅποιος ἔρχεται ἀπὸ κεῖ, εἶναι ντροπὴ νὰ πρωτοδεῖ μίαν ἐκκλησιὰ φράγκικη στὸ μέρος ποὺ μαρτύρησε ὁ ἅγιος Ἀνδρέας. Πρέπει νὰ δεῖ μία ἐκκλησιὰ ἑλληνική, βυζαντινή. Τί καθόσαστε καὶ συζητᾶτε χρόνια τώρα, σὰν νὰ μὴν ἔχετε τὴν πιὸ σπουδαία τέχνη στὸν τόπο σας;»
  Αλλά εγώ θα διαφωνήσω ότι δεν είναι όμορφη η καινούργια εκκλησία. Δεν μοιάζει πράγματι με τις δικές μας, τις βυζαντινές, τις όμορφες, όπως μαθαίνει κανείς σ’ όλη την Ελλάδα. Ειδικά όπως έμαθα κι εγώ από μικρό παιδί τις εκκλησίες της Θεσσαλίας, ή του Άγιου Δημητρίου στην Θεσσαλονίκη. Ο Φώτης Κόντογλου, δεν ζούσε όταν εγκαινιάσθηκε ο ναός, το 1974.
  Μεγάλος ναός όμως, προκαλεί δέος το μέγεθος κι οι αγιογραφίες μέσα του. Ο τρούλος του χαρακτηριστικός, ιδιαίτερος αλλά και αξιομνημόνευτος κι αξέχαστος. Δίνει την αίσθηση που προκαλεί άλλωστε κι η ίδια η πόλη με τα παλαιά κτίρια και την παράξενα όμορφη αρχιτεκτονική της. Ελληνική αλλά με τον δυτικό της τρόπο η Πάτρα. Κρατάει την ιστορικότητα της έτσι, και αλλιώτικη η ομορφιά της από τις άλλες πόλεις της πατρίδος μας. Χαρακτηριστικά τα μέρη της πόλης, όπως η πλατεία η κεντρική του Γεωργίου Α’, οι σκάλες του Αγίου Νικολάου, το Κάστρο, ο πεζόδρομος των Τριών Ναυάρχων κι άλλες τόσες τοποθεσίες στην «Πύλη της Ελλάδας προς τη Δύση». Έτσι κι ο ναός, όμορφος με τον πατρινό του τρόπο δίνει αυτό που πρέπει να δώσει. Κι αν κανείς αγαπά περισσότερο την παλαιά, καλά κάνει γιατί η αγιότητα της κι η κατανυχτικότητα της, όπως γράφει ο Κόντογλου δεν συγκρίνεται με τίποτε. Ακόμη και σήμερα άλλωστε, 26 Αυγούστου, έχει μια ευωδία μόσχου, βασιλικού και ρόδου, δηλαδή τριαντάφυλλου. Ευωδία αγία, όπως γράφει ο Παπαδιαμάντης στον γάμο του Καραχμέτη: «Ὅταν ἐπῆγαν μετὰ τρία ἔτη νὰ σκάψουν διὰ τὴν ἀνακομιδὴν τῶν λειψάνων της, λεπτὸν θεσπέσιον ἄρωμα ὡς βασιλικοῦ, μόσχου καὶ ρόδου ἅμα, ἀνῆλθεν εἰς τοὺς μυκτῆρας τοῦ ἱερέως, τοῦ σκάπτοντος ἐργάτου, τῆς Λελούδας καὶ δύο ἄλλων παρισταμένων γυναικῶν. Τὰ κόκκαλά της εἶχον εὐωδιάσει.»
  Κι η κάρα του Αγίου που βρίσκεται από το 1964 στην Πάτρα, όπου επιστράφηκε από τον Πάπα Παύλο στις 26 Σεπτέμβρη είναι πολύ όμορφο και τιμητικό γεγονός για την πόλη αλλά και για την Ελλάδα ολάκερη. Και βρίσκεται σήμερα εκ δεξιός του Ιερού όπου μπορεί να προσκυνήσει ο κάθε χριστιανός, ενώ στις 30 Νοέμβρη, την ημέρα της εορτής γίνεται λαϊκό προσκύνημα, όπου ρέουν χιλιάδες κόσμου κάθε χρόνο.
  Καλώς επέστρεψα λοιπόν, και καλώς σας βρήκα πάλι…

© copyright, ανδρέας λισσόβας


Σιμούν - Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Ψέλνει στη Σιμωνόπετρα κι ακούγεται στον Άδη
 μα οι τρομαγμένοι κάνουνε πως τάχα δεν ακούν.
 Κλέβει το χνούδι απ'τα παιδιά, τα μονοπάτια σβήνει,
 βαφτίζεται στην έρημο και γίνεται Σιμούν.

 Στέλνει καράβια στο γκρεμό,
 τον ίσκιο ξεθωριάζει,
 κάνει κι εμένα φρύγανο,
 μα εμένα δε με νοιάζει.

 Με το 'να χέρι στη χαρά και τ' άλλο στην ομίχλη,
 δεμένο με γλεντήσανε τα λαίμαργα πουλιά.
 Γυρεύω την πανσέληνο να πέσει στο πηγάδι,
 να κοιταχτώ, να θυμηθώ πως ήμουνα παλιά.

 Να θυμηθώ, να ξεχαστώ
 να γίνω ερυθρελάτη
 οι ρίζες μου στον ουρανό,
 τα φύλλα στο κρεβάτι.

 Να βρω κι εσάς αδέρφια μου, που 'χετε ξεθυμάνει,
 το φόβο και την ομορφιά να βάλουμε μαζί.
 Να πλύνουμε με το κρασί τα νυσταγμένα μάτια
 κι ύστερα να σαλπάρουμε στη θάλασσα πεζοί.

 Και τα παρτάλια οι σκέψεις μας,
 πειρατική σημαία.
 Όλα στραβά γινήκανε
 και όλα είν' ωραία.


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...