Σελάνα

Σα βγαίνει ο ήλιος πέρα ‘κει

πάλι πίσω γυρίζει

και το φεγγάρι το βαθύ

          το αναθεματίζει…

που σεργιανάει

          σαν άνεμος,

που σεργιανάει

          σα κλέφτης,

μες στης καρδιάς τσ’ αγάπης

μου

κι όλο την εγκρεμίζει

την εγκρεμίζει από χαρές

την σέρνει μες στον Άδη,

την πάει και μες στα όνειρα

και κει την παρατάει…

© copyright, ανδρέας λισσόβας

Της λήθης το πηγάδι - Γιάννης Χαρούλης

Της παπαρούνας τον ανθό
 να μην τον εμυρίσεις
 γιατί σε μένα μάτια μου
 μια μέρα θα γυρίσεις.

Να μου γυρέψεις τη φωτιά
 και του τρελού το χάδι.
 Πάντα ζητούσες τα φιλιά
 που αφήνουνε σημάδι.

Τα χάδια μου τα πέταξα
 στης λήθης το πηγάδι,
 να μην τα βρουν οι αγκαλιές
 που βγαίνουνε σεργιάνι.

Με διαβατάρικα πουλιά
 έρωτα να μην πιάνεις
 γιατί είναι διαβατάρικα
 και γρήγορα τα χάνεις

 και σου κουρσεύουν τη λαλιά
 κι ανάσα πια δεν έχεις.
 Κι όλο γυρίζεις το πρωί
 χάιδια να μου γυρεύεις.

 Τα χάδια μου τα πέταξα
 στης λήθης το πηγάδι,
 να μην τα βρουν οι αγκαλιές
 που βγαίνουνε σεργιάνι.

1 χρόνος, 7 πραγματάκια & βραβείο…

Το δελφινάκι μου έδωσε αυτό εδώ το βραβείο και την ευχαριστώ πάρα πολύ που με σκέφτηκε και μου το χάρισε!

Θα ήθελα κιόλας να το συνδυάσω με την επέτειο μου στο μπλοκ, την Παρασκευή που έκλεισα 1 χρόνο, αλλά δυστυχώς ενός τεχνικού προβλήματος (καταστράφηκε ο σκληρός μου δίσκος) δεν μπόρεσα να κάνω την ανάρτηση την ημέρα αυτή… (7 Σεπτέμβρη).

Έτσι σκέφτηκα να συνδυάσω τα 7 πράγματα που δεν γνωρίζετε για μένα με την αρχή του μπλοκ, Ξύλινος Ιππότης.

1. Το ποίημα Ξύλινος Ιππότης το έγραψα στις 26 Αυγούστου 2008 όταν ήμουν για διακοπές στο Πευκί Εύβοιας. Συμβολίζει τον σημερινό έρωτα, αλλά και την ελπίδα.

2. Ο Ξύλινος Ιππότης, πλέον, αποτελεί ένα ποίημα ορόσημο για την προσωπική μου «καριέρα», μιας και έτσι ξεκίνησα στα μπλοκς και έγινε γνωστό το «έργο» μου, ακόμη και στους δικούς μου.

3. Η δημιουργία του μπλοκ έγινε όταν και τυχαία ανακάλυψα ένα ποιητικό ιστολόγιο. Έτσι σκέφτηκα να κάνω κι εγώ κάτι, έτσι ώστε να περνώ δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο μου.

4. Η ημερομηνία ήταν τυχαία, κι όλως περιέργως συνέπεσε στις 7 του μηνός, ημέρα την οποία έγραψα και το πρώτο μου ποίημα (7 Νοέμβρη του 2007).

5. Είναι από τις καλύτερες αποφάσεις που έχω πάρει η δημιουργία αυτού του ιστολογίου, μιας και άνοιξε κατά πολύ ο «ορίζοντας» της ποίησης μου, γνώρισα πολλά άτομα που ήδη μου έχουν δώσει πολλά, και ήρθαν επίσης κάποιες εμπειρίες (που δεν τις περίμενα τόσο νωρίς στην ηλικία που είμαι) όπως η γνωριμία μου με σύγχρονους σπουδαίους ποιητές στην Αθήνα και η απαγγελία ενός ποιήματος μου, το Μάρτη που πέρασε.

6. Η χρονιά αυτή που πέρασε (σ.σ. από την δημιουργία του μπλοκ) ήταν άκρως δημιουργική για εμένα, γιατί πέραν αυτών των ποιημάτων που έχω αναρτήσει, έχω γράψει άλλα τόσα, κι έχω φτάσει ήδη σε έναν χρόνο 100 ποιήματα, μαζί βέβαια με καναδυό πεζογραφήματα και διηγήματα.

7. Αυτόν τον 1^ο χρόνο της «ύπαρξης» του Ξύλινου Ιππότη, την αφιερώνω σε όλους τους αναγνώστες που πέρασαν από εδώ, είτε έμειναν είτε πέρασαν απλώς μια βόλτα, σε όλους αυτούς που αγάπησαν το έργο μου και με ενθάρρυναν να συνεχίζω, σε όλους όσους βρίσκονται δίπλα στον Ξύλινο Ιππότη!

Ακόμη θα ήθελα να προσθέσω επί της ευκαιρίας, πως ακόμη κι αν κάποια άτομα με πλήγωσαν ή προσπάθησαν να μου «επιτεθούν» (μιλώ γενικώς στην ζωή μου) ώστε να με υποβαθμίσουν ή να με ρίξουν, τους ευχαριστώ ειλικρινέστατα μέσα από την καρδιά μου, γιατί μου δίδαξαν τι πάει να πει φθόνος κάποιες φορές και ζήλεια, και έτσι να τα αποστραφώ, να τα απεχθάνομαι και να τα αποφεύγω! Γιατί για όσους δεν ξέρουν, ο μεγαλύτερος και χειρότερος εχθρός κάποιου είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Διότι μόνος φτάνεις εκεί που φτάνεις, είτε είναι προς την κορυφή, είτε προς τον πάτο…

Τώρα για τα άτομα που θέλουν να το παραλάβουν αυτό το βραβείο έχουν πρόσκληση από εμένα, γιατί μια τέτοια μέρα δεν μπορώ να ξεχωρίσω άτομα…!

Ο εφιάλτης της Περσεφόνης - Τάνια Τσανακλίδου & Μάρθα Φριντζήλα

Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα

κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο

τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα

και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Κοιμήσου Περσεφόνη

στην αγκαλιά της γης

στου κόσμου το μπαλκόνι

ποτέ μην ξαναβγείς.

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες

ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο

τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες

και το καινούργιο πάν να δουν διυλιστήριο.

Κοιμήσου Περσεφόνη

στην αγκαλιά της γης

στου κόσμου το μπαλκόνι

ποτέ μην ξαναβγείς.

Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία

κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα

τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία

άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα.

Κοιμήσου Περσεφόνη

στην αγκαλιά της γης

στου κόσμου το μπαλκόνι

ποτέ μην ξαναβγείς.

Μαλαματένια λόγια - Μάνος Ελευθερίου

Ποιός έχει την δύναμη;

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος

Πρώτη εκτέλεση: Λάκης Χαλκιάς & Χαράλαμπος Γαργανουράκης & Τάνια Τσανακλίδου ( Τερτσέτο )

 Άλλες ερμηνείες:

Βασίλης Παπακωνσταντίνου & Δημήτρης Υφαντής & Λιζέττα Καλημέρη ( Τερτσέτο ),

Γιάννης Χαρούλης

Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι

τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχτές

τ’ αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι

σου μάθαινε το αύριο και το χτες

μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη

με του καιρού δεμένος τις κλωστές.

Τ’ αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία

που στράγγιξες χαμένα μια γενιά

καλύτερα να σ’ έλεγαν Μαρία

και να 'σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά

κι όχι να ζεις μ’ αυτή την κομπανία

και να μην ξέρεις τ’ άστρο του φονιά.

Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι

απ’ του καιρού την άγρια πληρωμή

στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι

τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή

και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει

και το μαράζι δίχως αφορμή.

Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι

τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά

κι απ’ το παλιό μαρτύριο να 'χει μείνει

ένα σκυλί τη νύχτα που διψά

γυναίκες στη γωνιά μ’ ασετιλίνη

παραμιλούν στην ακροθαλασσιά.

Και στ’ ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια

θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή

πώς έγινε με τούτο τον αιώνα

και γύρισε καπάκι η ζωή

πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια

να μην ακούσεις έναν ποιητή.

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι

ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά

ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη

και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά

μαλαματένια λόγια στο χορτάρι

ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά.

Με ‘δέσαν στα στενά και στους κανόνες

και ξημερώνοντας μέρα κακή (Παρασκευή)

τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες

με πήραν και με ‘βάλαν σε κλουβί

και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες

παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί.

Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια

κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής

περνούσα τα δικά σου δικαστήρια

αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις

να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια

και σαν κακούργο να με τιμωρείς.

"Για να θυμούνται οι παλιοί,

και να μαθαίνουν οι νέοι.

Η Ιστορία δεν ξεχνά,

εμείς ξεχνάμε..."

Μαλαματένια λόγια - Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Δημήτρης Υφαντής, Λιζέττα Καλημέρη