Σαν παράσταση - Τρίφωνο

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Μουσική: Παραδοσιακό

Ερμηνεία: Τρίφωνο

Απ΄ τη γέννα σου θες και δεν θες

Όλα δίδυμα, λύπες, χαρές.

Πίκρα, ζάχαρη, τα `χει ο Θεός

Θα `σουν άχαρη ζήση μου αλλιώς.

Σαν παράσταση να το φανταστείς

πότε εσύ, πότε εγώ πρωταγωνιστής.

Σαν παράσταση του παραμυθά

και καλό και κακό θέλουν Γολγοθά.

Όλα δίδυμα τα `χει η ζωή

γέλια, δάκρυα, βράδυ, πρωί.

Όλα δίδυμα, κόσμε ντουνιά

κέρδη, χάσιμο, μια πετονιά.

Σαν παράσταση να το φανταστείς

πότε εσύ, πότε εγώ πρωταγωνιστής.

Σαν παράσταση του παραμυθά

και καλό και κακό θέλουν Γολγοθά.

Σαν παράσταση - Τρίφωνο (official video)

Το μαύρο μαντήλι

Το μαύρο σου εφόρεσες μαντήλι

και τα φουστάνια τα βαριά.

Στο εικονοστάσι σβήνει το καντήλι

κι ανάφτει τ’ άστρο του βοριά.

Οι κολασμένοι πίσω σου σα φίλοι

ακολουθούν το δρόμο του φονιά.

Στο Δίστομο κρατούσες το μαχαίρι

σαν δίκασες, αφέντης, τη ζωή.

Το τόξο κι η φαρέτρα στ’ άλλο χέρι

δεν σιώπησαν για μια στιγμή.

Κόκκινο βάφτηκε της λήθης το αστέρι

μ’ αίμα απ’ την κάθε μου πληγή.

Χρόνους σεργιάνιζες σε μέρη ξένα

απ’ τ’ άγιο το ποτήρι μου να πιεις.

Τα χείλη λιώσαν τα κερένια

μ’ ένα φιλί στο στόμα της ζωής.

Σε θάλασσα χρυσή και αργυρένια

διάλεξες νιο κορίτσι να πνιγείς.

Πως γίνηκε και σ’ ένα βράδυ

βγήκαν σεργιάνι οι νεκροί.

Ορδές, στρατός από τον Άδη

μαζί με τ’ άγριο σκυλί

στης μέρας τ’ άπειρο σκοτάδι

π’ απλώθηκε πάνω στη γη.

Γι’ αλλού, γι’ αλλού όμως κινούσες

ν’ αλλάξεις ως φαίνεται εποχή

κι απ’ το ταξίδι μου ακόμη καρτερούσες

που ‘φυγα για την Καισαριανή.

Μα μες στην Κοκκινιά αναζητούσες

τις γειτονιές του μαύρου δικαστή.

Σκουριάσαν τα καρφιά πάνω στα δέντρα

και ξανά φώλιασε σε δέντρο το πουλί.

Χορτάρι φύτρωσε γύρω απ’ την πέτρα

σημάδι αφήνοντας η τελευταία η πνοή.

Των κολασμένων έσπασε η φαρέτρα

που τράβηξε στον Άδη το παιδί.

Σε μνήμα δεν θέλησες να κλάψεις

μιας και το πήρε ο χαμός

κι όσο απόψε κι αν το ψάξεις

κάτω απ’ του φεγγαριού το φως,

πάνω στο σταυρό σου θα πετάξεις

το αίμα που έσταξε ο Χριστός.

© copyright, ανδρέας λισσόβας

Μαλαματένια λόγια - Λάκης Χαλκίας, Χαράλαμπος Γαργανουράκης & Τάνια Τσανακλίδου

Οι στίχοι

Μια κοπέλα στους αγγέλους

Στους χρόνους τους χαμένους

σε παλιό καιρό

έστησε ο διάολος χορό,

πήρε κι εμένα απ’ το χέρι…

Μου έδωσε, αγάπη μου, μαχαίρι.

«Τι ζητάω, τι ζητάς…»

«Ας πονάω, κι ας πονάς…»

Στις αυλές των παραδείσων

δεν ακούς μιλιά.

κι όταν σμίγουν τα πουλιά,

είναι το ταξίδι σου το τελευταίο.

Το αντίο δε σου λέω

όπου πας, κι όπου βαδίζεις.

την ασχήμια… μη μυρίζεις.

Φόρτωσαν οι πλάτες με φτερά

κι εσύ πετάς.

Άγγελε, τώρα ελεύθερη, πετάς…

Στάζει απ’ το αίμα σου πληγή

κι όπου πέσει θα πνιγεί,

των χειλιών σου η πίκρα.

Σ’ έψαξα, μα δεν σε βρήκα…

Άγγελος, ήρθε απόψε συντροφιά.

Άγγελος, σου χαμογέλασε πλατιά.

Μην τον δακρύζεις τώρα, φως μου,

που ‘σβησε η ανατολή του κόσμου.

Άγγελος, τραγούδι τελευταίο…

Άγγελε, αντίο, δε σου λέω.

© copyright, ανδρέας λισσόβας

*Αφιερωμένο στην Αμάντα Τοντ (Amanda Todd) [27 Νοεμβρίου 1996 – 10 Οκτωβρίου 2012]. Αυτό το ποίημα είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω… Μακάρι να μπορούσα να κάνω περισσότερα…

Αυτό είναι το αυθεντικό βίντεο από το κανάλι του παιδιού που το είχε ανεβάσει στις 7 Σεπτέμβρη. Αξίζει να αφιερωθούν 10 λεπτά. Κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με τον πόνο, αλλά αυτός δεν πρόκειται να φύγει είτε έτσι, είτε αλλιώς.

Η αλήθεια πρέπει να αντιμετωπίζεται ως έχει,

για να μάθει η ψυχή

να είναι ατόφια.

Διαδικτυακός εκφοβισμός