Ο λόγος του Τειρεσία

Ραψωδία Κ, 489-494

«Όμως κι έν' άλλο πρώτα εσείς θα κάμετε ταξίδι·

στης Περσεφόνης της σκληρής και στου Άδη τα λημέρια

θα πάτε, τα μελλούμενα ν' ακούστε απ' το Θηβαίο

τον Τειρεσία, τον τυφλό μάντη που ο νους του ακόμα

κρατιέται, τι κι αν πέθανε, τη γνώση η Περσεφόνη

του φύλαξε, και δε γυρνάει σαν ίσκιος με τους άλλους.»

Μ’ ένα, στο μάγουλο, φιλί

της Κίρκης τούτη η συμβουλή

να ψάξω μες στον Άδη μου

να διώξω το σκοτάδι μου

κι ο Τειρεσίας να μου πει

με ‘σένα πια τι θα γενεί

Μ’ αλεύρι, γάλα και κρασί

νερό και μέλι και αρνί

στο ρέμα του Αχέροντα

για τον δικό σου έρωτα

παίρνω στο χέρι μου σπαθί

και κάνω πύλη το κορμί

Και φτάνουν όλοι οι νεκροί

να πιουν το αίμα απ’ την ψυχή

να με τραβούν στον Άδη τους

στο μαύρο το σκοτάδι τους

για να ‘ρθει ο μάντης να με βρει

το λόγο του για να μου πει

«Κάνε σα πέτρα τη καρδιά

και την ψυχή σου μια σκιά

ο Άδης παίρνει, δεν ζητά

ότι η ματιά του λαχταρά

και πηρ’ την κόρη τη ξανθή

σαν όνειρο, για να χαθεί»

Κι έτσι έμεινα εκεί εγώ

δίχως να πω, πως σ’ αγαπώ

δίχως να νιώσω μια φορά

τα τρυφερά σου τα φιλιά

αυτά που γύρευα καιρό

στης αληθιάς σου το νερό

Κι αν μες στον κόσμο δεν με δεις

στον Άδη ψάξε να με βρεις

εκεί που χάθηκα κι εγώ

να σε ξεχάσω, μη πονώ

στον Άδη χάθηκα κι εγώ

να σε ξεχάσω, μη πονώ.

© copyright, ανδρέας λισσόβας

Της Άρνης το νερό - Σταύρος Σιόλας

γυναίκα

γυναίκα, ω γυναίκα,

αναλγησίας γένος

και παραλόγων

μάνα.

της σιγής

εχτρός

και των σκιών

αφέντρα.

μακριά απ’ το χρόνο

μακριά απ’ τη σιωπή

έχεις μάθει

μόνο να μισείς.

μακριά απ’ τις σκέψεις

μακριά απ’ το φως

έχεις μάθει

μόνο να πονάς

γυναίκα, ω γυναίκα,

κώνειο

στάζουν

τα χείλη σου.

κυάνιο

των ματιών σου

τα επιρρεπή

τα δάκρυα.

μακριά απ’ το χρόνο

μακριά απ’ τη σιωπή

έχεις μάθει

μόνο να μισείς.

μακριά απ’ τις σκέψεις

μακριά απ’ το φως

έχεις μάθει

μόνο να πονάς

γυναίκα, ω γυναίκα,

αναλγησίας γένος

και των σκιών

αφέντρα.

© copyright, ανδρέας λισσόβας

*το "γυναίκα" με μικρό το "γ" έχει το ρόλο του...

 Belladonna - U.F.O.

Το φεγγάρι της αυγής

Ένα – ένα τα φεγγάρια,

τα ‘χω μαζέψει,

και τα φυλάω

κρυφά,

στη βαλίτσα μου.

Ένα – ένα τα φεγγάρια αυτά,

το ίδιο

τ’ αγαπώ,

σαν και πρώτα

που τα γνώρισα.

Μονάχα ένα όμως,

έκλεψε

και την καρδιά μου

και τ’ αγαπώ

κομμάτι περισσότερο.

Αυτό,

το φεγγάρι της αυγής,

που ξημερώνει

κι είναι ακόμη

εκεί

– κόντρα στα πρέπει και στα μη –

λες, κι αυτό το κάνει,

ετούτο το φεγγάρι,

για να ανταμώσει

τον ήλιο.

Να του πει,

δες,

εγώ

θα ‘μαι

πάντα

          εδώ…

© copyright, ανδρέας λισσόβας

Αχ, να σε δω - Ορφέας Περίδης