Μες στα όνειρα γεννιέμαι
κι από 'κει βγαίνω στον κόσμο.
Δεν ζω πολλά χρόνια,
αλλά με νοσταλγούν σαν με χάσουν.
Με ποθούν, με θέλουν,
μα σαν με αποκτήσουν με ξεχνούν
και με αφήνουν να χαθώ.
Σαν χαθώ δεν γυρίζω πίσω.
Είμαι από ξύλο φτιαγμένος και σαν πεθάνω
γίνομαι στάχτη
για να ξαναγεννηθώ κάπου αλλού.
Σαν τον φοίνικα και 'γω.
Αυτή είναι η κατάρα μου,
να γεννιέμαι και να πεθαίνω
χωρίς να ζω.
Γιατί είμαι ο Ξύλινος Ιππότης...
Το ποίημα αυτό το έγραψα χτες (σ.σ. Κυριακή) χαράματα. Ακόμη όμως δεν φτάνει όλα αυτά που θα ήθελα να πω, ακόμη… 7,5 χρόνια μετά δεν νομίζω πως κατάφερα να περικλύσω όλα αυτά που θα έπρεπε να γραφτούν, όλα αυτά που δεν πρέπει να μένουν στη σιωπή, όλα αυτά που ποτέ δεν πρέπει να ξεχαστούν!
Η αφορμή ήταν ένας λόγος που έγινε πάνω σε αυτό το Σάββατο το βράδυ σε μια παρέα (δεν θυμάμαι πως καταλήξαμε σε αυτό…), και έγινε η αναφορά/αποκάλυψη πως ήταν το σχολείο που πήγαινα.
Να μιλήσω εγώ για αυτό…; με ποιο δικαίωμα…; Όταν 7 οικογένειες έχασαν τα παιδιά τους…; Όταν τον πόνο αυτό δεν τον εύχεσαι ούτε στον χειρότερο εχθρό σου…;
…
27 Σεπτέμβρη 2004
Γυμνάσιο και Λύκειο Φαρκαδόνας Τρικάλων. Μια κοινωνία μικρή, βάφτηκε εκείνο το πρωινό με αίμα…
με αίμα δεκαπεντάχρονων παιδιών.
Όχι, δεν θέλω να σπιλώσω την μνήμη των παιδιών τώρα προσάπτοντας κατηγορίες στους ανεύθυνους, όχι δεν αξίζει. Αυτή η ανάρτηση είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω τώρα, ένας φόρος τιμής στην μνήμη τους και όσο ζήσω, δεν θα πάψω να το θυμάμαι και να το θυμίζω…
…
Τα παιδιά αυτά ήταν τότε Α’ Λυκείου, και εγώ μια τάξη μικρότερος. Μεγαλώσαμε μαζί. Άλλωστε, μέσα σε μια μικρή κοινωνία όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους… Ήταν η αρχή της νέας σχολικής χρονιάς, και η εκδρομή γινόταν για τους Παραολυμπιακούς αγώνες, όταν όλα, όλα όμως, άλλαξαν ξαφνικά στο Πέταλο του Μαλιακού…
Ξεχνάς έναν συμμαθητή σου να λέει, παιδιά ένα λεωφορείο έπεσε, και να μην πιστεύεις στα αυτιά σου…; Ξεχνάς, τις στιγμές όταν μαθαίνεις πως είναι οι φίλοι σου εκεί…; Ξεχνάς την μαύρη Δευτέρα του Σεπτέμβρη…; Κι αν δεν μπορείς εσύ, τότε τι να πουν κι οι ίδιες οι μάνες…;
*Το τραγούδι αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία. Την επόμενη χρονιά, στην επέτειο, κάτι παιδιά φτιάξανε ένα βίντεο με φωτογραφίες και αποσπάσματα από βίντεο με τα παιδιά, και σε κάθε ένα έβαλαν μια μουσική υπόκρουση. Το συγκεκριμένο το έβαλαν στην Στεφανία. ήταν αυτό που λύγισα…
