Αχ, Ελλάδα σ' αγαπώ

Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά

και στο Σικάγο μέσα ζει στη λευτεριά

εκείνος που δεν ξέρει και δεν αγαπά

σάμπως φταις κι εσύ καημένη

και στην Αθήνα μέσα ζει στη ξενιτιά

Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ

και βαθιά σ' ευχαριστώ

γιατί μ' έμαθες και ξέρω

ν' ανασαίνω όπου βρεθώ

να πεθαίνω όπου πατώ

και να μην σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω

πριν λαλήσεις πετεινό

δεκατρείς φορές μ' αρνιέσαι

μ' εκβιάζεις μου κολλάς

σαν το νόθο με πετάς

μα κι απάνω μου κρεμιέσαι

Η πιο γλυκιά πατρίδα

είναι η καρδιά

Οδυσσέα γύρνα κοντά μου

που τ' άγια χώματα της

πόνος και χαρά

Κάθε ένας είναι ένας

που σύνορο πονά

κι εγώ είμαι ένας κανένας

που σας σεργιανά

Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ

και βαθιά σ' ευχαριστώ

γιατί μ' έμαθες και ξέρω

ν' ανασαίνω όπου βρεθώ

να πεθαίνω όπου πατώ

και να μην σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω

πριν λαλήσεις πετεινό

δεκατρείς φορές μ' αρνιέσαι

μ' εκβιάζεις μου κολλάς

σαν το νόθο με πετάς

μα κι απάνω μου κρεμιέσαι

Στερνή μου, να σ' είχα πρώτα

          

          Πρώτη φορά την είδα καθότανε

σ’ ένα ξύλινο θρανίο στο δημοτικό

έξι ετών

άγγελος στη γη

          Στην εφηβεία μου χάρισε

τα πρώτα της φιλιά

μικρή μου όμορφη κοπέλα

τσιγάρο στο χέρι εγώ, μάγκας θαρρούσα ήμουν…

          Μπλουζάκι Τσε Γκεβάρα, πλέον φοιτητής

μακριά μαλλιά και γένια

ένα βήμα εγώ, δυο αυτή μακριά

“φόρα τη μπλούζα στην καρδιά, αν μ’ αγαπάς”

          Τα πρώτα νιάτα πέρασαν, πάνε

την κοιτώ, πιο όμορφη φαντάζει

Θεέ μου, κόκκινα ακόμη τα μάγουλα της!

Πόση της χάρισες Ντροπή!

          Γυναίκα, σύζυγος, μητέρα

αγόγγυστα τις μέρες της, δίπλα μου περνούσε

μια ζωή εκεί, ποτέ στιγμή να φύγει

κι ας ήμουν άπιστος εγώ

          Γέρασα, μόνο εγώ γλυκιά μου αγάπη

ούτε ρυτίδα στο πρόσωπο της

ο χρόνος λες σταμάτησε, στα πρώτα της τα νιάτα

τότε που μου ‘πε “φόρα τη μπλούζα στην καρδιά”

Πάντα μαζί,

ποτέ δική μου

έρωτα μου

έτσι είσαι Γνώση!

© copyright, ανδρέας λισσόβας

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα - Φίλιππος Πλιάτσικας

είναι σημάδια των καιρών

είναι ο άνθρωπος ένα έξυπνο τέρας

εκπαιδευμένο να διαπράττει νόμιμα εγκλήματα

κοιτάζω τις σελίδες της ιστορίας και βλέπω ότι το κέρδος

οδηγούσε αυτοκρατορίες στο να σφαγιάσουν τόπους

χρόνια φωτιάς, διαμάχης και θλίψης

και οι φερόμενοι ως ευεργέτες αρπάζανε χώρες

από τους σταυροφόρους ως τους κονκισταδόρες

όλοι τους ασεβείς κατακτητές που φερόντουσαν στους ντόπιους σα να ήταν αυτοί πόρνες

σήμερα ακούω μωρά από το Λίβανο (κι απ’ την Ελλάδα;)  να κλαίνε

βλέπω ιμπεριαλιστικά μυαλά να ξεπερνούν τα όρια

έξυπνες βόμβες και χαμένες στιγμές

μασάνε άλλων χωρών τα πλούτη σαν τρωκτικά

η ανθρωπότητα είναι σε ανοιχτό πόλεμο με τη φύση

παρεμβαίνουμε χωρίς να έχουμε σεβασμό στη δομή της

άνθρωποι! κόβουνε τα δέντρα του Αμαζονίου

και η μητέρα γη ακόμα μετρά τις απώλειες της

αν μπορούσα να αλλάξω κάτι στον κόσμο

θα ξαναέβαφα τη θάλασσα γαλάζια και θα έτρεφα τους φτωχούς (χ4)

Απωθημένο

Βγαίνουν οι φλέβες

της πένας.

κολλούν

στο δέρμα

Κοφτές ροές

αίματος

πάνω στο σώμα

γραμμές

ευθείες

παράλληλες

ατέρμονες…

Χλωμιάζεις

αδύναμος

να συνεχίσεις

τα χέρια

τρέμουν

κι η πένα

σταθερή

δεν διακρίνεται πια

στα δάχτυλα

Δεν παλεύεις

δεν αντιστέκεσαι.

παραληρείς

ουρλιάζεις

θηρίο γίνεσαι.

μα δεν παλεύεις,

δεν αντιστέκεσαι

Το χαρτί κόκκινο,

εσύ χλωμός

να πέφτουν

οι τελευταίες σταγόνες

να βάφουν

το ήδη ματωμένο

κορμί…

Και η ψυχή

ψάχνει

τα λιβάδια του Ηρός…

Κάπου εκεί, άλλωστε,

δεν είναι

κι ο Αμέλητας ποταμός…;

© copyright, ανδρέας λισσόβας